Φωτισμός δρόμων: έργα ουσίας ή έργα εντυπώσεων;

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΣ

Πριν από λίγες ημέρες ολοκληρώθηκε στην περιοχή μας η τοποθέτηση φωτοβολταϊκών φωτιστικών σωμάτων.

Για το έργο αυτό γράφτηκαν διθυραμβικά σχόλια και παρουσιάστηκε ως μια σημαντική παρέμβαση για την οδική ασφάλεια, ιδιαίτερα στην περιοχή του Παγγαίου.

Οφείλω να αναγνωρίσω ότι κάθε προσπάθεια βελτίωσης του φωτισμού του οδικού δικτύου είναι κατ’ αρχήν θετική. Ωστόσο, η πραγματικότητα στον δρόμο δείχνει ότι ο σχεδιασμός του έργου παρουσιάζει σοβαρές αδυναμίες.

Στον άξονα από την Ελευθερούπολη προς τις Σέρρες, μέχρι και την πρώτη είσοδο της Γεωργιανής, τοποθετήθηκαν φωτιστικά σε μεγάλη πυκνότητα.

Την ίδια στιγμή, παραμένουν ουσιαστικά χωρίς επαρκή φωτισμό ορισμένα από τα πιο επικίνδυνα σημεία της διαδρομής.

Αναφέρομαι συγκεκριμένα στο τμήμα από τον Σταυρό έως τα φανάρια των Αμισιανών, καθώς και στην περιοχή του Κοκκινοχώματος, στο ύψος του πρώην ΚΤΕΟ μέχρι και το στρατόπεδο.

Πρόκειται για σημεία στα οποία η ορατότητα είναι περιορισμένη και όπου κατά τις νυχτερινές ώρες ο οδηγός καλείται να κινηθεί σχεδόν αποκλειστικά με τα φώτα του οχήματός του στην μεγάλη σκάλα.

Σε προσωπική συζήτηση που είχα για το θέμα με γνωστό Αντιπεριφερειάρχη, η απάντηση που έλαβα ήταν ότι δεν προβλέπεται η τοποθέτηση φωτιστικών στις συγκεκριμένες περιοχές, επειδή μέχρι τις 22:00 περίπου υπάρχει φωτισμός από τα παρακείμενα πρατήρια καυσίμων!!!!!

Ομολογώ ότι δυσκολεύομαι να δεχθώ μια τέτοια αιτιολόγηση ως σοβαρό επιχείρημα σχεδιασμού δημόσιου έργου. Η οδική ασφάλεια δεν μπορεί να εξαρτάται από το αν λειτουργεί ένα βενζινάδικο, από το ωράριό του ή από το πόσα φώτα έχει αναμμένα.

Ο δημόσιος φωτισμός πρέπει να σχεδιάζεται με βάση τις πραγματικές ανάγκες του δρόμου, την επικινδυνότητα των σημείων, τον κυκλοφοριακό φόρτο και την προστασία των πολιτών.

Χθες το βράδυ, κινούμενος για ακόμη μία φορά στη συγκεκριμένη διαδρομή, διαπίστωσα πόσο σκοτεινά και επικίνδυνα παραμένουν τα σημεία αυτά.

Και τότε ήρθε ξανά στο μυαλό μου η δικαιολογία περί «φωτισμού από τα βενζινάδικα».

Αναρωτιέμαι όμως: στην διαδρομή Καλαμπάκι – Φτελιά, όπου επίσης υπάρχουν πρατήρια καυσίμων, γιατί τοποθετήθηκαν κανονικά φωτοβολταϊκά φωτιστικά;

Μήπως εκεί ισχύουν διαφορετικοί κανόνες; Μήπως πρόκειται για άλλη λογική σχεδιασμού ή ανήκει σε διαφορετική περιφέρεια;

Μήπως εκεί προηγήθηκε αξιολόγηση των πραγματικών αναγκών του δρόμου;Επιπλέον, εύλογα μπορεί να αναρωτηθεί κανείς αν ήταν απαραίτητη η τόσο πυκνή τοποθέτηση φωτιστικών σε ορισμένα τμήματα, όταν με τη μεταφορά δέκα ή δεκαπέντε φωτιστικών σωμάτων θα μπορούσαν να καλυφθούν κρίσιμα και επικίνδυνα σημεία που σήμερα παραμένουν στο σκοτάδι.

Δυστυχώς, δημιουργείται η εντύπωση ότι το έργο εκτελέστηκε περισσότερο με κριτήριο την απορρόφηση κονδυλίων και την εικόνα ενός «ολοκληρωμένου έργου» παρά με βάση έναν ολοκληρωμένο συγκοινωνιακό και τεχνικό σχεδιασμό.

Όταν βλέπεις φωτιστικά τοποθετημένα σχεδόν το ένα δίπλα στο άλλο σε κάποια σημεία και απόλυτο σκοτάδι σε άλλα, δεν μπορείς παρά να αναρωτηθείς αν προηγήθηκε πραγματική μελέτη ή αν απλώς ακολουθήθηκε μια εύκολη λύση επί χάρτου.

Οι πολίτες δεν ζητούν θαύματα.

Ζητούν λογική, προτεραιοποίηση των αναγκών και σεβασμό στα χρήματα που πληρώνουν μέσω της φορολογίας τους.

Και κυρίως ζητούν να φωτίζονται πρώτα τα επικίνδυνα σημεία και όχι εκείνα που απλώς φαίνονται καλύτερα στις φωτογραφίες των εγκαινίων.

Είναι κρίμα να επιχειρείται η δικαιολόγηση τέτοιων παραλείψεων με επιχειρήματα περί φωτισμού από βενζινάδικα.

Υπάρχουν πολίτες που χρησιμοποιούν καθημερινά τους δρόμους αυτούς, γνωρίζουν τις πραγματικές συνθήκες και μπορούν να αντιληφθούν πότε ένα έργο σχεδιάστηκε με γνώμονα την ασφάλεια και πότε με γνώμονα την εντύπωση. Η οδική ασφάλεια δεν είναι ζήτημα δημοσίων σχέσεων.

Είναι ζήτημα ευθύνης.

Νικόπουλος Κ.Δημήτριος

Ενεργός Πολίτης