Το Δημογραφικό ως αθέατη κρίση της Ελλάδας

Γράφει ο Δημήτρης Νικόπουλος

Αν υπάρχει μια σιωπηλή αλλά αμείλικτη κρίση που σφραγίζει την πορεία της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες, αυτή είναι το δημογραφικό πρόβλημα.

Δεν πρόκειται για μια απλή στατιστική τάση μείωσης των γεννήσεων· είναι η βάση πάνω στην οποία χτίζεται ή καταρρέει η κοινωνική συνοχή, η οικονομία, η παιδεία, η υγεία, ακόμα και η εθνική υπόσταση.

Τα μνημόνια δεν δημιούργησαν το πρόβλημα, αλλά το επιτάχυναν με τρόπο καταλυτικό.

Από το 2010 και μετά, οι πολιτικές λιτότητας, οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, η εκτίναξη της ανεργίας και η αβεβαιότητα για το μέλλον έπληξαν την ψυχολογία και την προοπτική των νέων.

Χιλιάδες επέλεξαν να φύγουν στο εξωτερικό, αναζητώντας όχι μόνο καλύτερες συνθήκες διαβίωσης αλλά και ένα πιο σίγουρο μέλλον για να δημιουργήσουν οικογένεια.

Έτσι, η Ελλάδα έχασε την πιο παραγωγική και μορφωμένη γενιά της.

Ταυτόχρονα, οι άστοχες πολιτικές των κυβερνήσεων –είτε με την αδιαφορία είτε με αποσπασματικά μέτρα– επιβάρυναν ακόμη περισσότερο την κατάσταση.

Στην υγεία, η υποχρηματοδότηση και η υποστελέχωση απομάκρυναν τις οικογένειες από την αίσθηση ασφάλειας που είναι απαραίτητη όταν μεγαλώνεις παιδιά.

Στην παιδεία, οι συνεχείς αλλαγές, οι ελλείψεις προσωπικού και η απουσία μιας σταθερής προοπτικής έκαναν το μέλλον να μοιάζει ακόμη πιο αβέβαιο.

Η αλήθεια είναι πως η χώρα δεν διαθέτει σήμερα μια συγκροτημένη, πολυεπίπεδη δημογραφική πολιτική. Χρειάζονται κίνητρα οικονομικά αλλά και κοινωνικά, στήριξη στην εργασία, στη μητρότητα, στη στέγαση των νέων ζευγαριών, βελτίωση των υποδομών υγείας και παιδείας.

Χωρίς αυτά, τα συνθήματα περί «στήριξης της οικογένειας» θα παραμένουν κενά λόγια.

Το δημογραφικό δεν είναι απλώς αριθμοί( 45000 πρωτάκια λιγότερα μας πληροφορούν)– είναι η αντανάκλαση της εμπιστοσύνης μας στο μέλλον.

Και σήμερα, η εμπιστοσύνη αυτή έχει κλονιστεί βαθιά.