Τηλεκπαίδευση εν καιρώ… Ειρήνης!!!!

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΣ

Η τηλεκπαίδευση σε ημέρες κακοκαιρίας δεν είναι ένα τεχνικό ζήτημα.

Είναι βαθιά πολιτικό και, ταυτόχρονα, φιλοσοφικό. Αφορά το πώς αντιλαμβανόμαστε την εκπαίδευση, τον ρόλο του κράτους και τη σχέση του με την αλήθεια.

Η επίκληση της «συνέχειας της εκπαιδευτικής διαδικασίας» λειτουργεί περισσότερο ως τελετουργική φράση παρά ως πραγματικό μέλημα.

Η παρουσία μετατρέπεται σε ψηφιακό ίχνος, η μάθηση σε διοικητική καταχώριση.

Ο μαθητής υπάρχει επειδή συνδέθηκε, όχι επειδή συμμετείχε.

Έτσι, το σχολείο παύει να είναι χώρος σχέσης και γίνεται πεδίο καταγραφής.

Η πολιτεία γνωρίζει —ή οφείλει να γνωρίζει— ότι η πλειονότητα των παιδιών δεν συμμετέχει ουσιαστικά σε αυτές τις συνθήκες. Κι όμως, επιμένει.

Η ανοχή στη δήλωση «τεχνικής αδυναμίας», η αδυναμία ελέγχου, η απουσία συνεπειών δεν είναι αδράνεια· είναι επιλογή.

Ένα σύστημα που αποδέχεται τη μη μάθηση, αρκεί να διασώζεται η εικόνα της λειτουργίας.

Κατά την περίοδο του εγκλεισμού, η τηλεκπαίδευση αποτέλεσε μια αναγκαστική απάντηση στην κρίση.

Δεν κρίθηκε ποτέ ως επιτυχημένη, μόνο ως αναπόφευκτη.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν το έκτακτο μετατρέπεται σε κανονικό, όταν το πρόχειρο βαφτίζεται πολιτική.

Εκεί, η διαχείριση αντικαθιστά την παιδαγωγική και η ανάγκη για έλεγχο υπερισχύει της ανάγκης για νόημα.

Το Υπουργείο Παιδείας συνεχίζει να αντιμετωπίζει την εκπαίδευση με όρους συμμόρφωσης: μάθημα που δηλώθηκε, εκπαιδευτικός που «συνδέθηκε», σχολείο που «λειτούργησε».

Πρόκειται για μια γραφειοκρατική εκδοχή της γνώσης, όπου το περιεχόμενο είναι αδιάφορο, αρκεί να υπάρχει διαδικασία.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο εκπαιδευτικός μετατρέπεται σε διαχειριστή πλατφόρμας και ο μαθητής σε παθητικό αποδέκτη εντολών.

Η σιωπηρή άρνηση πολλών εκπαιδευτικών να συμμετάσχουν ουσιαστικά σε αυτή τη διαδικασία δεν είναι ανευθυνότητα.

Είναι μια μορφή αντίστασης χαμηλής έντασης.

Όταν η παιδαγωγική πράξη ακυρώνεται, η αποστασιοποίηση γίνεται πράξη αυτοπροστασίας και επαγγελματικής αξιοπρέπειας.

Τα μαθησιακά κενά που άφησε πίσω της η περίοδος του εγκλεισμού δεν είναι απλώς εκπαιδευτικό πρόβλημα. Είναι κοινωνικό.

Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που συνηθίζει τα παιδιά στην ψευδαίσθηση συμμετοχής τα εκπαιδεύει, στην ουσία, στην ανοχή του κενού.

Μαθαίνουν ότι η απουσία μπορεί να δηλώνεται ως παρουσία, ότι η ευθύνη μπορεί να μετατίθεται χωρίς κόστος.Η εκπαίδευση, όμως, δεν είναι τεχνικό ζήτημα ούτε διοικητική πράξη.

Είναι πράξη σχέσης, νοήματος και ευθύνης.

Κάθε φορά που την υποκαθιστούμε με ψηφιακά προσχήματα, το πρόβλημα δεν είναι ότι «χάνεται μάθημα».

Είναι ότι χάνεται η έννοια της αλήθειας μέσα στους θεσμούς.

Και όταν οι θεσμοί μαθαίνουν να λειτουργούν χωρίς αλήθεια, μαθαίνουν να λειτουργούν χωρίς ανθρώπους.

Καλημέρα ολούθε.