Περαμιώτικο ελαιόλαδο βράβευσε ο Γαστρονόμος
ΕΛΑΙΟΛΑΔΟ ΠΡΩΙΜΗΣ ΣΥΓΚΟΜΙΔΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΡΟΣΩΣ ΒΑΤΚΑΛΗ
Ανοίγεις ανυποψίαστα το καπάκι και ένα πλούσιο άρωμα φρεσκοκομμένου χόρτου, φύλλων ντομάτας, χαμομηλιού και αγκινάρας ξεχύνεται από το κομψό και απλό μπουκάλι. Το χρώμα του χρυσοπράσινο, η γεύση του πολύπλοκη και ιδιαίτερα ισορροπημένη, με πικάντικες εξάρσεις. Ανοίγεις το δεύτερο μπουκάλι και σε συνεπαίρνει το άρωμα πράσινων καρπών ελιάς, φρεσκοκομμένου χορταριού, φύλλων συκιάς και αχλαδιού. Είναι τα εξαιρετικά παρθένα ελαιόλαδα πρώιμης συγκομιδής Ελαϊκός, ποικιλίας Μεγαρίτικης και ποικιλίας Θασίτικης, που κατέκτησαν την πρώτη και τη δεύτερη θέση στις φετινές τυφλές γευσιγνωσίες του Γαστρονόμου που πραγματοποιήθηκαν σε συνεργασία με το Εργαστήριο Γευσιγνωσίας Ελαιολάδου Καλαμάτας, του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Παραγωγοί είναι ο Χριστόδουλος Ρουμελιώτης και η Φρόσω Βάτκαλη, οι οποίοι κατάφεραν να παραγάγουν ελαιόλαδα που εντυπωσιάζουν με την ποιότητά τους αλλά και με τη σταθερότητά τους μέσα στα χρόνια.
Οι ελαιώνες τους βρίσκονται στην παραθαλάσσια περιοχή της Νέας Περάμου Καβάλας, στη Βόρεια Ελλάδα, και αριθμούν γύρω στα 1.300 ελαιόδεντρα που καλλιεργούνται με αυστηρές πρακτικές ορθής και βιώσιμης καλλιέργειας, με συνεχείς προσπάθειες προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή και χωρίς χρήση χημικών λιπασμάτων. Δεν χρησιμοποιούν φυτοφάρμακα, κόβουν τα ζιζάνια με χλοοκοπτικό και θρυμματίζουν τα κλαδιά και τα φύλλα από τα κλαδέματα των ελαιόδεντρων για να τα χρησιμοποιήσουν ως φυσικό θρεπτικό υλικό γύρω από τα δέντρα. Έτσι, αποθηκεύεται διοξείδιο του άνθρακα στο έδαφος και βελτιώνεται η γονιμότητά του.
Τον υγιή καρπό τον συλλέγουν νωρίς, με το χέρι, στις αρχές του Οκτώβρη, και τον τοποθετούν σε σκιά, σε μικρά διάτρητα τελάρα για να αερίζεται και να μην ανεβάζει θερμοκρασίες. Η ελαιοποίηση γίνεται καθημερινά σε συνεργαζόμενο διφασικό ελαιοτριβείο, μόλις ενάμισι χιλιόμετρο μακριά. Η θερμοκρασία δεν υπερβαίνει ποτέ τους 27°C και ο καρπός δεν μένει πάνω από 25-30 λεπτά στον μαλακτήρα. Το φρέσκο ελαιόλαδο αποθηκεύεται σε ανοξείδωτες δεξαμενές, με χρήση αζώτου και σε ελεγχόμενη θερμοκρασία, προκειμένου να προστατεύεται από φως και οξυγόνο. Κι αν όλα αυτά μας φαίνονται υπερβολές, παραξενιές και ιδιορρυθμίες του Χριστόδουλου Ρουμελιώτη, όπως πολλοί συντοπίτες του πιστεύουν, για τον ίδιο είναι απλώς ο τρόπος για να παραγάγει ένα σωστό, ένα αληθινό λάδι.
Ο σπόρος της αγάπης για το καλό ελαιόλαδο φυτεύτηκε από τον παππού του, από τον οποίο πήρε και το όνομά του. Το μακρινό 1931, εκείνος αποφοίτησε από τη Γεωπονική Σχολή στην Παραμυθιά Ιωαννίνων. Σε μια εποχή που όλοι στοίβαζαν τις ελιές σε μεγάλα σακιά και τις άφηναν στον ήλιο μέρες μέχρι να τις πάνε στο ελαιοτριβείο, αυτός τις άπλωνε σε μια στρώση στη σκιά και τις γύριζε σε τακτά χρονικά διαστήματα ώστε να αερίζονται και να μην ανεβάζουν υψηλές θερμοκρασίες, προκαλώντας τα ειρωνικά σχόλια των συγχωριανών του.
Η τελειομανία στην υπηρεσία του ελαιόλαδου
«Διαβάζοντας τα γραπτά του παππού μου, είναι εντυπωσιακό πως, εκτός από την τεχνολογία, λίγα πράγματα έχουν αλλάξει στην καλλιέργεια και την ελαιοποίηση, και με λύπη μου διαπιστώνω ότι τόση γνώση, αντί να αναπτυχθεί, έχει πλέον χαθεί», αναφέρει ο Χριστόδουλος και συμπληρώνει: «Όταν το 2010, μέσα στην κρίση, έκλεισε η οικογενειακή μας επιχείρηση, αποφασίσαμε με τη σύζυγό μου, Φρόσω, να ασχοληθούμε επαγγελματικά με το ελαιόλαδο. Ήμασταν μόνοι μας. Ξέρετε τι δύσκολο είναι αυτό; Όλοι μου λέγανε ότι, για να έχω την ποιότητα που θέλω, θα πρέπει να έχω καθετοποιημένη μονάδα, με δικό μου ελαιοτριβείο. Δύσκολο, όμως, πολλά τα χρήματα. Μετά από χρόνια προσπάθειας, δυσκολιών και πολλά σεμινάρια με τον κ. Βασίλη Φραντζολά [σ.σ. δοκιμαστής και σύμβουλος ποιότητας ελαιολάδου], κατάφερα να βρω τους κατάλληλους ανθρώπους, ελαιοκαλλιεργητές με παρόμοιες απόψεις μ’ εμένα, και έναν εξαιρετικό ελαιοτριβέα, τον Κώστα Καζαντζίδη, ώστε να έχουμε αυτό το αποτέλεσμα, το ελαιόλαδο Ελαϊκός. Και αυτό είναι μια νίκη της συνεργασίας. Σπουδαίο πράγμα».
Ο υγιής καρπός συλλέγεται, με το χέρι, στις αρχές του Οκτώβρη.
Το ένα από τα δύο μονοποικιλιακά ελαιόλαδα Elaikos, από ποικιλία Μεγαρίτικη, βγήκε πρώτο στη φετινή τυφλή γευσιγνωσία του Γαστρονόμου. Είναι το «καμάρι» των δύο παραγωγών
Ο σπόρος της αγάπης για το καλό ελαιόλαδο φυτεύτηκε από τον παππού του, από τον οποίο πήρε και το όνομά του. Το μακρινό 1931, εκείνος αποφοίτησε από τη Γεωπονική Σχολή στην Παραμυθιά Ιωαννίνων. Σε μια εποχή που όλοι στοίβαζαν τις ελιές σε μεγάλα σακιά και τις άφηναν στον ήλιο μέρες μέχρι να τις πάνε στο ελαιοτριβείο, αυτός τις άπλωνε σε μια στρώση στη σκιά και τις γύριζε σε τακτά χρονικά διαστήματα ώστε να αερίζονται και να μην ανεβάζουν υψηλές θερμοκρασίες, προκαλώντας τα ειρωνικά σχόλια των συγχωριανών του.
Παραλαμβάνοντας το βραβείο η Φρόσω Βάτκαλη, με τη σειρά της, μας είπε: «Ο στόχος μας από την αρχή ήταν να παραγάγουμε το ελαιόλαδο που θέλουμε να έχουμε στο τραπέζι μας, για την οικογένειά μας, για τα παιδιά μας. Ευχαριστούμε γι’ αυτό το βραβείο. Η επιβράβευση μας δίνει δύναμη στις δύσκολες στιγμές της παραγωγής. Προέρχομαι από μια οικογένεια αγροτική, όπου οι ανάγκες της κάθε καλλιέργειας είχαν πρωταρχικό ρόλο. Έπρεπε να ικανοποιηθούν πρώτα αυτές και μετά οι προσωπικές μας ανάγκες. Θέλω να μοιραστώ αυτό το βραβείο με όλους τους παραγωγούς για να συνεχίσουν το δύσκολο έργο τους».
ΠΗΓΗ: gastronomos.gr
Related Posts
Ο Ακρόλιθος έντυσε το δάπεδο στην Ακρόπολη →
Επίσκεψη μητροπολίτη Γρεβενών κ. Δαβίδ στο Παλαιοχώρι →
Πόση προστασία έχουμε από νερό και φωτιά; →
