Περί κατάργησης των Σχολικών Επιτροπών

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ)

Κατάργηση Σχολικών Επιτροπών στους Δήμους

Αν και από εχθές κυριαρχεί η επέμβαση των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα και οι ατυχείς δηλώσεις του Έλληνα πρωθυπουργού

θα ήθελα να ασχοληθώ με ένα αντικείμενο που τελικά έχει περάσει στα ψιλά. Η κατάργηση των σχολικών επιτροπών.

Ως εκπαιδευτικός που ζει την καθημερινότητα του σχολείου( από απόσταση θα μου πείτε ) και όχι πίσω από γραφεία, αισθάνομαι την ανάγκη να τοποθετηθώ δημόσια για την κατάργηση των Σχολικών Επιτροπών.

Όχι θεωρητικά. Πρακτικά. Με βάση την εμπειρία.

Οι Σχολικές Επιτροπές δεν ήταν ένας τέλειος θεσμός.

Ήταν όμως ένας ζωντανός κρίκος ανάμεσα στο σχολείο και τον Δήμο. Ένας μηχανισμός άμεσης ανταπόκρισης σε ανάγκες που δεν μπορούν να περιμένουν εγκρίσεις, υπογραφές και υπηρεσιακές διαδρομές.

Γιατί το σχολείο δεν λειτουργεί με ρυθμούς διοικητικούς· λειτουργεί με ρυθμούς ανθρώπινους.

Ένα σχολείο χωρίς θέρμανση, χωρίς υλικά, χωρίς βασικές υποδομές, δεν είναι απλώς «δυσλειτουργικό». Είναι παιδαγωγικά ακρωτηριασμένο.

Και αυτά τα ζητήματα απαιτούν ταχύτητα, ευελιξία και γνώση της πραγματικότητας, όχι απρόσωπη διαχείριση από κεντρικές υπηρεσίες.

Με την κατάργηση των Σχολικών Επιτροπών: το σχολείο χάνει τη φωνή του, οι διευθυντές μετατρέπονται σε διαμεσολαβητές γραφειοκρατίας, οι ανάγκες των μαθητών μπαίνουν σε λίστες αναμονής, η εκπαιδευτική πράξη υποχωρεί μπροστά στη λογιστική τάξη.

Η συγκέντρωση της διαχείρισης στον Δήμο μπορεί να φαίνεται «ορθολογική» στα χαρτιά, όμως στην πράξη οδηγεί σε απομάκρυνση από το σχολείο, σε καθυστερήσεις και σε υποβάθμιση της καθημερινότητας.

Το σχολείο δεν μπορεί να ανταγωνίζεται έργα βιτρίνας και πολιτικές προτεραιότητες.

Δεν είναι έργο. Είναι αποστολή.

Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι η αποδυνάμωση της σχολικής κοινότητας.

Οι Σχολικές Επιτροπές, με όλα τα προβλήματά τους, διατηρούσαν ένα στοιχείο συμμετοχής, συνυπευθυνότητας και εγγύτητας.

Η κατάργησή τους ενισχύει την αίσθηση ότι το σχολείο είναι απλώς ένας αριθμός μέσα σε έναν προϋπολογισμό.Η εκπαίδευση δεν χρειάζεται λιγότερους θεσμούς.

Χρειάζεται καλύτερους θεσμούς.

Θεσμούς κοντά στον μαθητή, κοντά στον εκπαιδευτικό, κοντά στην πραγματικότητα.

Αν η κατάργηση των Σχολικών Επιτροπών δεν συνοδευτεί από: αποκεντρωμένες δομές αποκλειστικά για τα σχολεία, άμεσες και ευέλικτες διαδικασίες, ουσιαστική συμμετοχή της σχολικής κοινότητας, τότε δεν μιλάμε για μεταρρύθμιση.

Μιλάμε για απομάκρυνση της πολιτείας από το σχολείο.

Και αυτό, ως εκπαιδευτικός, δεν μπορώ να το σιωπήσω.