Η Αρετή Κώτση για τη Νικήσιανη… του χθες!

Ο Αύγουστος, για μένα, ήταν πάντα η πιο γλυκιά ανάμνηση. Ήταν ο μήνας που έδιωχνε το άγχος των σχολικών εξετάσεων και άνοιγε την αγκαλιά του για να μας υποδεχτεί το χωριό μου, η όμορφη Νικήσιανη του Παγγαίου. Αυτή η διαδρομή προς το χωριό, αν και σύντομη, ήταν σαν ένα ταξίδι στον χρόνο. Καθώς το αυτοκίνητο έστριβε στις τελευταίες στροφές, οι βουνίσιες μυρωδιές του καλοκαιριού ανακατευόταν και γέμιζαν τα πνευμόνια μου. Το άρωμα του θυμαριού και του πεύκου, μαζί με τη φρέσκια μυρωδιά του χώματος μετά από μια απογευματινή μπόρα, ήταν ο πρώτος χαιρετισμός.

Οι μέρες κυλούσαν αργά και ξέγνοιαστα, γεμάτες παιχνίδι μέχρι να δύσει ο ήλιος, κάτω από τον ήχο των τζιτζικιών. Θυμάμαι τις φωνές των παιδιών που ακούγονταν από τις γειτονιές, τα βράδια που βγαίναμε όλοι μαζί στην κεντρική πλατεία, που οι ντόπιοι στην τοπική διάλεκτο αποκαλούν «Αργαστήρι». Η ονομασία αυτή δεν είναι τυχαία, καθώς η πλατεία λειτουργούσε ανέκαθεν ως το επίκεντρο της κοινωνικής και εμπορικής ζωής του τόπου.

Η κορύφωση του μήνα, βέβαια, ήταν η γιορτή της Παναγίας. Το χωριό άλλαζε όψη, στολισμένο με πολύχρωμα λαμπιόνια. Το προαύλιο της εκκλησίας γέμιζε με κόσμο, η μυρωδιά του λιβανιού και του βασιλικού πλανιόταν στον αέρα, και η γιαγιά μου έλεγε παραμύθια για θαύματα. Μετά τη λειτουργία, ξεκινούσε το πανηγύρι. Χορός, μουσική, γέλια και οι φωτεινές προσόψεις των μαγαζιών, ήταν σαν μια σκηνή από άλλη εποχή.

*Διευθύντρια Γενικού Λυκείου Κρηνίδων Αρετή Κώτσ*η

Η εκκλησία του χωριού μας γιορτάζει τα Εισόδια της Θεοτόκου, που είναι στις 21 Νοεμβρίου. Ωστόσο, ο Δεκαπενταύγουστος ήταν μια άλλη ξεχωριστή μέρα για όλους μας. Όλοι οι κάτοικοι, ντυμένοι στα καλά τους, συμμετείχαν με κατάνυξη στην περιφορά της Παναγίας το βράδυ της παραμονής. Το εικόνισμα της Θεοτόκου, στολισμένο με λουλούδια, περιφερόταν στους δρόμους του χωριού, και όλος ο κόσμος, μικροί και μεγάλοι, ακολουθούσε με σεβασμό, ψάλλοντας τροπάρια και προσευχές. Ήταν μια στιγμή βαθιάς πίστης και ενότητας.

Αργότερα, όταν τα βράδια ησύχαζαν, καθόμασταν όλοι μαζί στην πλατεία. Τότε ήταν που έκανε την εμφάνισή της η ολόγιομη αυγουστιάτικη πανσέληνος. Στο χωριό, χωρίς τα φώτα της πόλης, έμοιαζε τόσο κοντά, σαν να μπορούσες να την αγγίξεις. Οι μεγάλοι έλεγαν ιστορίες και τους άκουγα με μεγάλη προσοχή.

Και βέβαια, δεν μπορώ να ξεχάσω τους φίλους του πατέρα μου, που ήταν όλοι τους καλλίφωνοι και οι περισσότεροι ψάλτες. Κάτω από τα φύλλα του πλάτανου, ακριβώς μπροστά από το σπίτι μας, γέμιζαν με καντάδες την πλατεία. Εκεί, κάτω από τη σκιά των αιωνόβιων πλατάνων, οι κάτοικοι συναντιούνταν, αντάλλασσαν νέα και έκαναν τις δουλειές τους. Ακόμα και σήμερα, αποτελεί το σημείο συνάντησης και αναψυχής, διατηρώντας αναλλοίωτο τον παραδοσιακό της χαρακτήρα. Οι μελωδικές φωνές τους έδεναν με τη δροσιά της νύχτας και έκαναν τον Αύγουστο ακόμα πιο μαγικό.

Αυτές οι παιδικές αναμνήσεις είναι βαθιά χαραγμένες μέσα μου. Όποτε έρχεται ο Αύγουστος, σκέφτομαι πάντα εκείνο το αγνό, ξέγνοιαστο παιδί που περίμενε με ανυπομονησία να ξαναγυρίσει στο χωριό του.