Ήταν ο τρόμος και ο φόβος των καπνοκαλλιεργητών

ΟΙ ΕΞΠΕΡ ΤΟΥ ΚΑΠΝΟΥ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΠΑΛΙΑΣ ΕΠΟΧΗΣ

Πως καθόριζαν τις τιμές πώλησης με την όσφρηση. Από τις αρχές του 19ου αιώνα, οι Έλληνες ασχολήθηκαν συστηματικά με το εμπόριο καπνού.

Σκληρή φορολογία στο προϊόν αποτελούσε μεγάλο έσοδο για την Οθωμανική Αυτοκρατορία, αλλά και αργότερα για τον νεοσύστατο Ελληνικό κράτος επί Χαρίλαου Τρικούπη.

Βασικός λόγος που οι Έλληνες στράφηκαν στα καπνά ήταν γιατί τα φυτά αυτά μπορούσαν να ευδοκιμήσουν ακόμη και σε άγονα εδάφη και επομένως ήταν μία προσοδοφόρα καλλιέργεια.

Η παραγωγή το καπνού γινόταν συνήθως σε ημιορεινά και ορεινά χωριά, όπου οι κληματολογικές συνθήκες ήταν ευνοϊκές για την ανάπτυξή του.

Σέρρες, Δράμα και Καβάλα ήταν οι περιοχές που πρωταγωνίστησαν στην καλλιέργεια και το εμπόριο των λεγόμενων “ανατολικών καπνών”, που έγιναν περιζήτητα σε όλο τον κόσμο. Το ίδιο συνέβη και νοτιότερα, στο Βόλο, το Αγρίνιο και την Καλαμάτα με άλλες ποικιλίες.

Η επεξεργασία των καπνόφυλλων γινόταν στα σπίτια των παραγωγών και απαιτούσε πολυμελή οικογένεια και ειδικούς χώρους.

Δεν χρειάζονταν ιδιαίτερα μηχανήματα και η όλη διαδικασία πραγματοποιείτο με το χέρι, ακόμη και σε στενές ή μικρές εκτάσεις.

Κομβικό ρόλο στο καπνεμπόριο διαδραμάτιζαν οι λεγόμενοι “εξπέρ του καπνού”.

Ήταν τόσο πεπειραμένοι που καταλάβαιναν την ποιότητα του κάθε αποξηραμένου καπνόφυλλου, απλώς και μόνο με τη όσφρηση.

Κοιτούσαν, επίσης, το πάχος, το χρώμα και το μέγεθος και με βάση αυτά τα κριτήρια, καθόριζαν την τελική τιμή πώλησης στους καπνεμπόρους. Αν είχες καλό καπνό έπαιρνες καλή τιμή.

Αν δεν είχες καλή τιμή και είχες άσκημο καπνό, σε βγάζω επειδή έχεις δέματα. Τα πηγαίναμε στο τζάκι τα καίγαμε.

Είχες μία πολύ χαμηλή τιμή και είχες φτώχεια ύστερα. Οι καπνό παραγωγοί κρέμονταν από τα “χείλη” του “εξπέρ του καπνού”.

Οι εμπόροι αγόραζαν τα καπνά από τους αγρότες και τα πήγαιναν στις πόλεις. Μέχρι να πουληθούν, έπρεπε να γίνει νέα επεξεργασία, διαλογή, δεματοποίηση και συντήρηση.

Σε κάθε καπνομάγαζο απασχολούνταν τρεις ειδικότητες καπνεργατών.

Οι “ντεκτσήδες” (πρώτο χέρι διαλογής καπνών), οι “στοιβαδόροι” (μεταφορά και συσκευασία καπνών) και οι “πασταλτζούδες” (εργάτριες που συσκεύαζαν τα διαχωρισμένα φύλλα).

Υπήρχαν, επίσης, ο “καβάζης”, δηλαδή ο θυρωρός της καπναποθήκης και ο “γραμματικός” για την τήρηση των βιβλίων.

Χάρη στο καπνεμπόριο, ήκμασαν πόλεις της βόρειας Ελλάδας, όπως η Ξάνθη, η Δράμα η Καβάλα, αλλά και το Αγρίνιο.

Η Μακεδονία και η Θράκη έβγαζαν τα λεγόμενα “ανατολικά καπνά” που θεωρούνταν τα καλύτερα παγκοσμίως.

(Πηγή: mixanitouxronou.gr).