Ένα χρόνο μετά…
ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΣΑΝΑΚΑ
Οι τοίχοι αγέρωχοι κρατούσαν ακόμη
τη ζέστη από τα καλοκαίρια που είχαν περάσει,
την παγωνιά των χειμώνων.
Σκουριασμένα στο μπαλκόνι τα κάγκελα
στη θέση τους ακόμα
κράτησαν για λίγο
το όνειρο
κι ήταν σαν κάποιον να περίμεναν.
Μάταια….
Κανείς δεν θυμάται πότε είχε φύγει ο τελευταίος ένοικος του σπιτιού.
Ίσως κάποιος μεγάλος
Ποιον να ρωτήσω;
Λίγο πιο πάνω είναι το πατρικό μου.
Δεκάδες χρόνια πέρασαν, χιλιάδες φορές στα μάτια μου εικόνα το όμορφο σπίτι καθώς περνούσα από εκεί.
Ώσπου μια μέρα ήρθε η μπουλντόζα.
Πρώτα η στέγη, ύστερα οι τοίχοι, κι ο τελευταίος τοίχος φαίνεται σαν να αντιμάχεται το σιδερένιο γιγάντιο χέρι.
Στάθηκα απέναντι από τα ερείπια και ένιωσα πως το σπίτι μπορεί να έγινε ερείπια
η μνήμη του όμως όχι……
Ένα χρόνο μετά…
Related Posts
Τα γίδια… →
Παρασκευάζοντας τα γιαγλίδικα μικρασιατικά γλυκά →
Τα σπίτια στο Παγγαίο μύριζαν γιουφκάδες και τραχανάδες →
