Έμεινε κατάπληκτος ο Δημήτρης Νικόπουλος

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΩΛΗΝΕΣ ΑΜΙΑΝΤΟΥ ΣΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΥΔΡΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΠΑΓΓΑΙΟΥ

Με ανάρτησή του ο Δημήτρης Νικόπουλος που δηλώνει ευαίσθητος στα περιβαλλοντικά πολίτης, αναφέρει:

Διαβάζω σε ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα σχετικά με την καταγγελία της κ. Μαρία Βαρύτη επικεφαλής της Αντιπολίτευσης στον Δήμο Παγγαίου και μένω πραγματικά στήλη άλατος.

Εάν όντως είναι αληθινά τα δημοσιεύματα που μάλλον θα είναι διότι δεν διαβάζω σχετική διάψευση μέσω του τύπου.

Και επειδή τα αντανακλαστικά όσων κατ’ εντολή παρακολουθούν το διαδύκτιο θεωρώ ότι είναι άμεσα για να μην υπάρξει μέχρι την στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο διάψευση, προφανώς και δεν είναι μυθεύματα αλλά αλήθειες.

Ως ενεργός πολίτης θα ήθελα να μου επιτραπεί να τοποθετηθώ δημόσια , σχετικά με τις σωληνώσεις αμιάντου,μιας και είναι γνωστή η ευαισθησία μου σε ότι έχει σχέση με το Περιβάλλον και γενικώς την ποιότητα ζωής.

Δεν είναι όλα όσα ΔΕΝ φαίνονται ακίνδυνα.

Σε πολλές πόλεις της χώρας – και σε μικρότερες κοινωνίες όπως η δική μας – το νερό συνεχίζει να διανέμεται μέσα από σωλήνες μιας άλλης εποχής: σωλήνες αμιαντοτσιμέντου.

Ένα υλικό που κάποτε θεωρήθηκε πρακτικό και οικονομικό, σήμερα όμως έχει καταγραφεί από την επιστήμη ως σαφώς επικίνδυνο.Ο αμίαντος δεν είναι μια «υποψία κινδύνου».

Είναι αποδεδειγμένα καρκινογόνος.

Συνδέεται με σοβαρές ασθένειες όπως

η Αμιάντωση,

ο Καρκίνος του πνεύμονα καθώς και τι

Μεσοθηλίωμα.

Και ενώ η κύρια οδός έκθεσης είναι η εισπνοή, κανείς σοβαρός επιστημονικός φορέας δεν ισχυρίζεται ότι η παρουσία του στο πόσιμο νερό είναι αδιάφορη.

Οι παλιοί σωλήνες δεν μένουν για πάντα «αθώοι».

Με τον χρόνο φθείρονται, διαβρώνονται, σπάνε. Και τότε, μικροσκοπικές ίνες μπορούν να περάσουν στο νερό που φτάνει στο ποτήρι μας.

Ίνες αόρατες, άοσμες, χωρίς καμία προειδοποίηση.

Ας είμαστε ειλικρινείς:

Το ζήτημα δεν είναι να πανικοβληθούμε.Το ζήτημα είναι να πάψουμε να συνηθίζουμε το απαράδεκτο.

Γιατί εδώ δεν μιλάμε μόνο για έναν πιθανό υγειονομικό κίνδυνο.

Μιλάμε για: δίκτυα γερασμένα και εγκαταλελειμμένα με συνεχείς βλάβες ( αναμφισβήτητα ) και απώλειες νερού ποιότητα που δεν ανταποκρίνεται στις σύγχρονες απαιτήσεις

Και κυρίως, μιλάμε για μια διαχρονική αδράνεια ως προς την αντικατάσταση.

Η διεθνής πρακτική είναι ξεκάθαρη: οι σωλήνες αμιαντοτσιμέντου αποσύρονται.

Όχι επειδή «αποδείχθηκε ότι σκοτώνουν μέσω του νερού», αλλά επειδή η δημόσια υγεία δεν διαχειρίζεται με ρίσκο.

Διαχειρίζεται με πρόληψη.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν υπάρχει άμεσος κίνδυνος σήμερα.

Το ερώτημα είναι γιατί, ενώ γνωρίζουμε, δεν πράττουμε;

Πόσο ακόμα θα θεωρούμε φυσιολογικό να πίνουμε νερό που περνά μέσα από υλικά που ο κόσμος έχει εγκαταλείψει εδώ και δεκαετίες;

Η πρόσβαση σε ασφαλές νερό δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι δικαίωμα.

Και η αντικατάσταση αυτών των δικτύων δεν είναι επιλογή.

Είναι υποχρέωση.

Όχι αύριο. Τώρα.